Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca w Sieciechowie wraz z dzwonnicą i cmentarzem przykościelnym

Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca (Nr rej. MWKZ 628/A z 28.10.1971 oraz 145/A z 15.03.1982) w Sieciechowie wraz z dzwonnicą i cmentarzem przykościelnym (Nr rej. MWKZ nr rej. A- 992 z 12.11.2010 r.)

Sieciechów położony jest na jednej z wysoczyzn (114,2 m n.p.m.) nad jeziorem polodowcowym – Czaple, które jest największym naturalnym zbiornikiem wodnym w powiecie kozienickim, o powierzchni 17 ha. Bardzo czysta woda jest zachętą dla amatorów pływania oraz wędkarzy, natomiast molo i plaża zachęca do przyjazdów letników z okolicznych miejscowości oraz Dęblina, Kozienic, Radomia.
Charakterystyczny sieciechowski rynek i jego zabudowa sięgają XVII wieku. Przy rynku znajdują się m.in. siedziba Urzędu Gminy, biblioteka gminna mieszcząca się w wybudowanym na początku XX wieku budynku szkoły powszechnej. Znajdując się w centrum Sieciechowa, naszą uwagę przykuwa położony na skrzyżowaniu dróg okazały, zabytkowy parafialny zespół kościelny pw. św. Wawrzyńca.

Pierwsze wzmianki o parafii w Sieciechowie pochodzą z 1191 roku i związane są z klasztorem benedyktynów. Pierwotny kościół sieciechowski istniał w 1326 r., około 1470 r. wzmiankowany jako drewniany. Samodzielna parafia została wcielona w 1502 r. do klasztoru benedyktynów. W 1707 r. Sieciechów wraz z drewnianym kościołem został spalony, po czym w 1710 r. rozpoczęto odbudowę świątyni. Budowę murowanego kościoła rozpoczęto od części prezbiterialnej, staraniem ks. Józefa Kurdwanowskiego, późniejszego opata. Budowę ukończono w 1769 r. za opata Wawrzyńca Bułharewicza przez budowniczego Andrzeja Janowicza. Świątynię konsekrował 22 października 1780 r. biskup lubelski Jan Lenczewski. W 2 poł. XIX w. kościół był odnawiany.

Nawa orientowanej świątyni jest trójprzęsłowa, prezbiterium nieco węższe, prostokątne, dwuprzęsłowe, z zakrystią od północy. Wewnątrz ściany rozczłonkowane zdwojonymi pilastrami, między którymi są arkadowe wnęki. Sklepienia kolebkowe z lunetami, na gurtach, z polichromią z 2 poł. XIX w. Fasada zachodnia nieco szersza od nawy, opilastrowana, ze szczytem przerabianym w 2 poł. XIX w. Elewacje boczne o podziałach ramowych.
Dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę w typie barokowym.
Duże wrażenie robią wnętrza i wyposażenie barokowej świątyni. Ołtarz główny malowany iluzjonistycznie z 1768 r., rokokowy, architektoniczny, z obrazem św. Wawrzyńca z XVIII w., częściowo przesłonięty empirową nastawą z lustrami. Dwa ołtarze boczne przy tęczy rokokowe z rzeźbami Archaniołów i obrazami: w lewym Matki Boskiej z Dzieciątkiem (XVII w.) w sukience srebrnej z 1687 r. oraz Nawiedzenia z początku XIX w., w prawym św. Anny Samotrzeć z przełomu XVII/XVIII w. oraz Świętych Piotra i Pawła z pocz. XIX w. W nawie we wnękach ołtarze niegdyś malowane iluzjonistycznie z 1768 r. obecnie zamalowane. Nad mensami obrazy: św. Jana Nepomucena z XVIII w. w sukience barokowej oraz św. Benedykta z XVII w. w sukience srebrnej (1696 r.) Fundacji prowizora zakonu Dominika Żochowskiego. Dawne tabernakulum z ołtarza wybite kurdybanem z pocz. XVIII w. Ambona rokokowa z rzeźbami ewangelistów i Salvatora Mundi oraz obrazem św. Piotra, z ok. 1770–80 r. Chrzcielnica rokokowa, skomponowana jako odpowiednik ambony, z rzeźbioną na baldachimie grupą Chrztu w Jordanie, na zapiecku obraz św. Pawła. Chór muzyczny drewniany, wsparty na dwóch filarach, z końca XVIII w.

Ponadto w kościele znajdziemy jeszcze wiele rokokowego wyposażenia i elementów: feretrony, relikwiarze, żyrandole, obrazy, krzyże, krucyfiksy, figury i rzeźby, monstrancje, kielichy, relikwiarze, świeczniki i inne. 
Wpisana do rejestru zabytków w 2010 r. dzwonnica wybudowana została w XIX w. Jest murowana, czworoboczna, dwukondygnacjowa, kryta dachem namiotowym.